Sessizlikte Kalan Sınır

Bu fotoğrafı Güney Kore'nin Paju şehrinde, Imjingak Parkı'nın hemen dışında, Özgürlük Köprüsü'nün yakınında çektim — tam da sivillerin yaklaşmasına izin verilen en ileri noktada, kapatılmış Imjingang Köprüsü ve Silahsızlandırılmış Bölge (DMZ)’nin sıkı şekilde korunan sınırına doğru bakarken. Bu noktadan sonra yasak bir sessizlik başlıyor; sürekli devriye gezen askerlerin ve kameraların gözetimi altında, geçmişin ağırlığı hâlâ bugünde asılı duruyor.

Burada dururken derin, kelimelerle tarif edilmesi zor bir hüzün hissettim. Bir zamanlar birleşik olan — tek bir Kore olan — bir toprağın hâlâ betonla, dikenli tellerle ve siyasi gerilimle bölünmüş hâlde olması yürek burkucu. Bu fotoğraf yalnızca bir sınırı değil; bölünmüşlüğün, çözülememiş bir çatışmanın ve onlarca yıldır yeniden kavuşamayan ailelerin hikâyesini anlatıyor. Hem Kuzey hem de Güney Kore barış istiyor — sadece diplomatik dille değil, hâlâ o çizginin ötesinde kaybettikleri kardeşlerine, ebeveynlerine, çocuklarına sarılmayı umut eden insanların kalplerinde de.

Imjingak, toplu hafızanın ve sessiz umudun vücut bulduğu bir yer. Yakındaki çitlerde insanlar renkli kurdeleler ve mesajlar bırakıyor — her biri bir dilek, bir dua ya da birleşme için atılan sessiz bir çığlık. Eskiden savaş esirlerinin geri dönerken kullandığı Özgürlük Köprüsü, artık barikatlarla kesiliyor — hiçbir yere gitmeyen bir köprü. Yarım kalan yolculukların ve ertelenmiş hayallerin bir simgesi.

Ama tüm bu tellerin, duvarların ve gözetleme kulelerinin ardında, bu yer dayanıklılıkla nefes alıyor. Buraya gelen siviller sadece tarihi görmek için değil, onu hissetmek için, tanıklık etmek için geliyor. Ve bu tanıklığın içinde bir dayanışma var. Bir onur var. Bir umut var.

Bu fotoğrafı çekmek, zamanda asılı kalmış bir anı tutmak gibiydi — geçmişin ağırlığıyla, farklı bir gelecek arzusunun kırılganlığı arasında sıkışmış bir an.