Hayrola Dostum?

Avusturya'da yemyeşil bir çayırdaki inek, bulutlu bir bahar gününde objektifime dümdüz bakıyor. Bu kareyi, alçak bulutların tepelerin üstüne çöktüğü ve çimenlerin o kısa süreli canlı bahar tonuna büründüğü bir gezide çektim.

Beni asıl durduran şey öndeki ineğin tavrı oldu. Diğerleri sakince otlarken bu inek durup bana baktı. Hem meraklı hem de hafif meydan okuyan bir hali vardı. Başlık da zaten oradan çıktı. O bakış kadrajın havasını değiştirdi. Kare, sadece bir çiftlik evi ve çayır manzarası olmaktan çıkıp benimle konu arasında küçük bir karşılaşmaya dönüştü.

Sahnenin sadeliğini seviyorum. Çayır yumuşak bir eğimle eve doğru yükseliyor. Arka tarafta ağaç çizgisi koyulaşıyor, sonra sisin içinde kayboluyor. Dağın üstüne çöken bulutlar arka planı daha yumuşak ve biraz gizli gösterirken, öndeki inek görüntüyü yere basan ana unsur haline geliyor. Beni durdurup bu kareyi çektiren şey de buydu.

Hava da fotoğrafa çok katkı sağladı. Sert bir güneş olmadığı için yeşiller doğal ve dolu görünüyor. İneğin kahverengi beyaz desenleri de çayırın önünde temiz şekilde ayrışıyor. Işık dengeli ve sakin. Böyle kırsal anlar bazen çok sıradan görünüp fark edilmeden geçip gidiyor. Biraz yavaşlayınca asıl güzelliği ortaya çıkıyor.

Kadrajı biraz geniş tutarak ineği, çiftlik evini ve sisli yamaçları aynı karede toplamaya çalıştım. Benim için fotoğrafın meselesi de buydu. Bu sadece bir hayvan fotoğrafı değil, sadece bir manzara da değil. Sessiz bir yerin bir anda size geri baktığı o kısa an.